ویروس HPV خطرناک تر از سرطان!!!

 

در مورد ویروس خطرناک HPV چه می دانید؟

عفونت رایج

ویروس پاپیلومای انسانی(Human papillomavirus HPV)  یکی از رایج ترین ویروس‌های انتقالی از روابط جنسی است. HPV هم در مردان و هم در زنان عفونت ایجاد می‌کند.

انتقال عفونت از طریق روابط جنسی

هر فردی که زمانی تماس جنسی با فرد مبتلا به HPV داشته است احتمالاً به این عفونت مبتلا می‌شود و ناقل آن به افراد دیگر به‌شمار می‌آید. این ویروس گاه مدت‌ها در بدن بیمار به‌صورت غیر‌فعال می‌ماند تا سال‌ها بعد HPV تناسلی او بروز یابد.

 

– HPV ‌های پر خطر و کم خطر

HPV ‌های تناسلی از لحاظ خصوصیات به سه گروه تقسیم می‌شوند.

بسیاری از HPV ‌های تناسلی در گروه بدون خطر قرار دارند و هیچ نوع سرطان یا زگیلی را به‌وجود نمی‌آورند. انواع کمی از آنها زگیل‌های دستگاه تناسلی را ایجاد می‌کنند و حدود ۱۵ نوع از آنها در گروه پرخطر قرار دارند و خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهند.

در صورتی‌که زگیل دستگاه تناسلی درمان نشود به سرطان تبدیل نخواهد شد.

از سوی دیگر HPV ‌های پرخطر، بعید نیست نوعی از عفونت را تحریک کنند که منجر به سرطان دهانۀ رحم می‌شود. اکثر عفونت‌های مربوط به HPV ‌های پر خطر به خودی خود برطرف می‌شوند. بعضی از عفونت‌ها بدون اینکه منجر به تغییرات غیر‌عادی بیش‌تری در سلول شوند در بدن باقی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌مانند. با وجود این، تعداد کمی از عفونت‌های ناشی از HPV پر خطر در نهایت در طی سال‌ها منجر به تحریک سرطان دهانۀ رحم می‌شوند.

نفوذ ویروس‌ها به دهانۀ رحم

ویروس‌های پاپیلومای انسانی مرتبط با سرطان و ویروس‌های HPV بی‌خطر با تماس پوستی منتقل می‌شوند. HPV ‌های پر خطر برای ایجاد عفونت‌های مزمن به طور عمیق به پوشش دهانۀ رحم نفوذ می‌کنند. زخم مهبلی یا روابط جنسی که پوشش را تحریک می‌کنند ممکن است نقطه‌ای برای ورود ویروس به برآمدگی‌های پوستی فراهم آورند.

این ویروس پس از ورود به پوشش دهانۀ رحم، به سلول‌های مخاطی متصل می‌شود؛ به دلیل اینکه این سلول‌ها مواد غذایی و سایر مولکول‌هایی را که معمولاً در محیطشان وجود دارند می‌‌‌‌‌‌‌‌‌بلعند، این ویروس‌ها نیز بلعیده می‌شوند. بیش از ۹۹ درصد از سرطان‌های دهانۀ رحم مربوط به عفونت طولانی‌مدت توسط ویروس پاپیلومای انسانی پر خطر است.

 

از بین رفتن پوشش ویروس

HPV که در داخل سلول‌های مخاطی قرار می‌گیرد توسط لایۀ محافظی که از پروتئین ویروسی به نام ال.۱(L.1) ساخته شده است در برگرفته می‌شود. پس از اینکه ویروس وارد سلول شد، پوشش ویروسی تحلیل می‌رود و این امر منجر به آزاد شدن مواد ژنتیکی ویروس در داخل سلول و هسته آن می‌شود.

ژن‌های ویروس از هسته ترشح می‌شوند که از جمله این ژن‌ها می‌توان به (E.6 , E7) اشاره کرد که به سلول‌ها دستور ساختن پروتئین‌هایی با نام (E6 , E7) را می‌دهند.

غیرفعال ‌کردن، پیشگیرنده‌ها توسط ویروس

پروتئین‌های ویروسی E7,E6 فعالیت‌های عادی ژن‌های پیشگیرندۀ متعلق به بیمار (زن) را غیر‌فعال می‌کنند. این ژن‌های پیشگیرنده پروتئین‌های بازدارنده‌ای تولید می‌کنند که وظیفه «مراقبت از آسیب» را در سلول‌های عادی را به عهده دارند.

این پروتئین‌ها معمولاً هنگامی که آسیب غیر‌قابل جبران ژنتیکی در سطح خطرناکی وجود داشته باشد رشد سلول را متوقف می‌کنند. حتی پس از غیر‌فعال شدن پیشگیرنده‌ها در سلول‌های دهانۀ رحم زن، معمولاً ۱۰ سال طول می‌کشد تا بافت آسیب دیده سرطانی شود.

ذرات مشابۀ ویروس

ذرات مشابۀ ویروس در واکسن HPV دارای پوشش پروتئین ال.۱ (L.1) خارجی مشابه با ویروس پاپیلومای انسانی واقعی هستند. ولی آنها هیچ مادۀ ژنتیکی در داخل خود ندارند. این ساختار به واکسن اجازه می‌دهد تا واکنش دفاعی محافظتی قوی را اعمال کند.

واکسیناسیون

واکسیناسیون در مقابل عفونت‌هایی که شاید در آینده توسط نوع پر خطر HPV – که گاه منجر به سرطان می‌شود – به‌وجود آید، از فرد محافظت می‌کند؛ این واکسنی علیه خود سرطان نیست. فرد ۳ واکسن در یک دورۀ ۶ ماهه دریافت می‌کند. متخصصان بهداشت این ذرات مشابۀ ویروس را به بافت ماهیچه‌ای تزریق می‌کنند و هنگامی که این ذرات داخل بدن می‌شوند باعث تحریک واکنش دفاعی قوی خواهند شد؛ به همین دلیل بدن فرد واکسینه شده پادتن‌هایی را تولید و ذخیره می‌کند که می‌توانند پروتئین ال.۱ (L.1) را روی سطح ویروس‌های HPV شناسایی و به آنها حمله کنند.

جلوگیری پادتن‌ها از عفونت

پس از واکسیناسیون سلول‌های دفاعی فرد آماده می‌شوند تا با عفونت‌های آتی ناشی از ویروس‌های HPV پر خطری که توسط واکسن هدفگیری شده مبارزه کنند. در صورت بروز عفونت، پادتن‌های فرد واکسینه شده در مقابل پروتئین ال.۱ (L.1)، ویروس را می‌‌‌‌‌‌‌‌‌پوشانند و مانع از آزاد شدن مواد ژنتیکی آن می‌شوند.

لزوم آزمون پاپ (PAP)

پس از واکسیناسیون، فرد (زن) باید همچنان آزمون پاپ یا آزمایش غربالگری تأیید شده دیگری را که مربوط به سرطان دهانۀ رحم باشد طبق روال عادی انجام دهد. با وجود اینکه واکسن ضد HPV از عفونت‌های ناشی از انواع HPV غالب، که عامل۷۰ درصد از سرطان‌های دهانۀ رحم است، جلوگیری می‌کند باز هم نمی‌تواند از عفونت ناشی از بیش‌تر انواع دیگری که می‌توانند عامل سرطان دهانۀ رحم باشند جلوگیری کند. آزمون پاپ می‌تواند تومور غیر‌عادی در دهانۀ رحم را، بدون توجه به نوع HPV به‌وجود آورنده‌ آن، تشخیص دهد.

فعالیت‌های پیش‌رو

برای بررسی لزوم استفاده از یک تزریق اضافی (تقویتی)، علاوه بر ۳ تزریق درون ماهیچه‌ای اولیه، برای حفاظت طولانی مدت مطالعاتی در دست انجام است. پزشکان بالینی (Clinicians) به این نتیجه رسیده‌اند که واکسن جدید سرطان تا حداقل ۴ سال مؤثر است، ولی تحقیقات بیش‌تری لازم است تا مشخص شود پس از این زمان چه اتفاقاتی می‌افتد.

  

HPV و مشکلات بهداشتی ناشی از آن چقدر شایع می باشد؟

در حال حاضر حدود 79 میلیون آمریکایی به HPV مبتلا هستند و تقریباً 14 میلیون نفر نیز سالیانه به HPV مبتلا می شوند. شیوع HPV به اندازه ای است که اغلب زنان و مردانی که از نظر جنسی فعال هستند حداقل به یک نوع از این ویروس در طول زندگی خود مبتلا می شوند. همانطور که ذکر شد مشکلات بهداشتی ناشی از این ویروس شامل زگیل تناسلی و انواع سرطان     می باشد. قبل از شناسایی و معرفی واکسن های HPV، سالیانه تقریباً 340000 تا 360000 زن و مرد به زگیل های تناسلی ناشی از این ویروس مبتلا می شدند. در ایالات متحده سالیانه بیش از 11000 زن به سرطان سرویکس ناشی از HPVمبتلا می شوند که 4400 مورد از آن به مرگ ختم می شود. به طور کلی سالیانه 17600 زن و 9300 مرد به سرطان های ناشی از ویروس HPVمبتلا می شوند.

در مطالعه ایی که توسط وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی صورت گرفت، درصد آلودگی زنان ایرانی 15-45 سال 6% تخمین زده شد. این عدد تقریباً مشابه کشورهای همسایه مانند ترکیه است. اما میزان بروز سرطان سرویکس به دلیل عادات و سبک زندگی و ژنتیک ویروس های HPV  موجود در ایران کمتر می باشد.

 

HPV و مشکلات بهداشتی ناشی از آن قابل درمان است؟

درمانی برای خود ویروس وجود ندارد. اما مشکلات بهداشتی ناشی از آن قابل درمان است. زگیل های تناسلی توسط پزشک تشخیص داده و درمان می شوند، اگر زگیل ها درمان نشوند ممکن است خود به خود بهبود یابند  یا به همان اندازه بمانند و یا بزرگتر شوند. ضایعات پیش سرطانی که در غربالگری های روتین شناسایی می شوند نیز قابل درمان هستند. بقیه سرطان های مرتبط با ویروس چنانچه زود تشخیص داده شوند قابل درمان هستند.

HPVچگونه منتقل می شود؟

HPV  از طریق رابطه جنسی با فرد مبتلا انتقال می یابد. HPV حتی زمانیکه فرد مبتلا علامت یا نشانه ای ندارد قابل انتقال می باشد. از آن جایی که علائم ابتلا به HPV می تواند سال ها بعد از برقراری رابطه جنسی با فرد مبتلا بروز پیدا کند، تشخیص زمان ابتلا دشوار می باشد.

چگونه می توان ابتلا به HPV را تشخیص داد؟

تست تایید شده ای برای تشخیص  HPVدر دهان یا حلق وجود ندارد. تست های غربالگریHPV با شناسایی ضایعات پیش سرطانی و ویروس HPV از وقوع سرطان سرویکس جلوگیری می کنند. اغلب افراد مبتلا به HPV  از ابتلای خود به این ویروس اطلاع ندارند. برخی با ظهور زگیل های تناسلی، برخی با مشاهده نتایج غیرطبیعی پاپ اسمیر و برخی دیگر پس از ابتلا به سرطان های مرتبط با HPV متوجه ابتلا خود به ویروس می شوند. در حال حاضر در بسیاری از کشورها ، غربالگری سرطان سرویکس از روش مرسوم پاپ اسمیر به انجام تست HPV تغییر یافته است. 

ابتلا به HPV بر بارداری اثرمی گذارد؟

فرد باردار و مبتلا به HPV ممکن است به زگیل تناسلی و یا تغییرات سلولی سرویکس دچار شود. در نتیجه غربالگری های روتین برای سرطان سرویکس بایستی در دوران بارداری نیز ادامه یابد.

  

چگونه می توان از HPV و مشکلات بهداشتی ناشی از آن جلوگیری کرد؟

  • دریافت واکسن: واکسن های HPV بی خطر و موثر هستند. دریافت سه دوز از واکسن HPV در گروه های سنی توصیه شده، زنان و مردان را در برابر ابتلا به HPV ایمن می کند.
  • غربالگری سرطان سرویکس: غربالگری منظم برای زنان 21-65 سال، با شناسایی به موقع ضایعات پیش سرطانی از وقوع سرطان سرویکس پیشگیری می نماید.
  • استفاده از کاندوم لاتکس: استفاده از کاندوم های لاتکس شانس ابتلا به HPV را کاهش می دهد اما ویروس از طریق نواحی آلوده که با کاندوم پوشانده نمی شوند قابل انتقال است. در نتیجه کاندوم حفاظت کاملی در برابر انتقال HPV  ایجاد نمی کند.
  • روابط تک همسری: رابطه جنسی فقط با یک فرد که او نیز شریک جنسی دیگری ندارد خطر ابتلا را کاهش می دهد.

  

چرا واکسیناسیون بر علیه HPV اهمیت دارد؟

عفونت های HPV و تبعات ابتلا به آن از مشکلات شایع بهداشتی می باشد.دریافت واکسن با کاهش احتمال ابتلا به زگیل های تناسلی و سرطان، موجب کاهش نیاز به مراقبت های پزشکی، بیوپسی و پروسیجرهای تهاجمی(برای بررسی و پیگیری ضایعات غیرطبیعی) شده در نتیجه هزینه های درمانی و نگرانی های بیمار را کاهش می دهد.  انجام واکسیناسیون به همراه غربالگری سرطان سرویکس، بیشترین حفاظت را در برابر HPV ایجاد می کند. واکسیناسیون بخش عمده ای از افراد جامعه ، شیوع انواع  HPV را که واکسن مورد هدف قرار داده است کاهش می دهد در نتیجه احتمال ابتلا در افرادی که واکسینه نشده اند نیز کاهش می یابد( پدیده ایمنی گروهی). از آن جا که این ویروس اغلب افراد را در دوران نوجوانی و اوایل دهه 20 زندگی مبتلا می کند، یکی از راههای پیشگیری از آن انجام واکسیناسیون قبل از مواجهه با ویروس است. توجه به این نکته مهم است که واکسن عفونت و یا مشکلات بهداشتی ناشی از ویروس را درمان نمی کند. 

 

چند نوع واکسن HPV وجود دارد؟

سه واکسن برای پیشگیری از HPV  وجود دارد. همه واکسن های HPV انواعی از این ویروس را که به طور شایع تری موجب سرطان سرویکس، ولو، واژن، مقعد و اوروفارنکس می شوند مورد هدف قرارمی دهند.

واکسیناسیون در 3 دوز انجام می شود ( دوز اول، 1-2 ماه بعد از دوز اول، 6 ماه بعد از دوز اول). دوز اضافه توصیه نشده است.

  • واکسن Cervarix: این واکسن به دلیل پیشگیری از سرطان سرویکس  فقط برای زنان توصیه شده است. واکسن برای دختران 11-12 سال توصیه شده است ولی از 9 سالگی قابل استفاده می باشد. دختران و زنانی که در سن ذکر شده واکسینه نشده اند می توانند در 13-26 سالگی واکسن را دریافت نمایند.
  • واکسن Gardasil: این واکسن ازبیشتر موارد سرطان سرویکس، سرطان واژن و ولو در زنان و از زگیل های تناسلی و سرطان مقعد در هر دو جنس پیشگیری می کند. واکسن برای دختران و پسران 11-12 سال توصیه شده است ولی از 9 سالگی قابل استفاده می باشد. زنانی که در زمان گفته شده سه دوز از واکسن خود را دریافت نکرده اند می توانند در 13-26 سالگی و مردان 13-21 سالگی واکسینه شوند. البته برای مردان هم جنس باز و یا مبتلا به ایدز یا هر بیماری دیگر با نقص سیستم ایمنی واکسیناسیون تا 26 سالگی نیز بلامانع است.
  • واکسن Gardasil 9: این واکسن از سرطان سرویکس، واژن و ولو در زنان، از سرطان پنیس در مردان و از زگیل های تناسلی، سرطان مقعد و سرطان حلق در هر دو جنس پیشگیری می کند. واکسن برای دختران و پسران 11-12 سال توصیه شده است اما در سنین 9-26 سال نیز قابل استفاده می باشد.

 

مزایای واکسن برای زنان فعال از نظر جنسی چیست؟

به طور ایده آل واکسیناسیون باید قبل از شروع فعالیت جنسی و مواجهه با HPVانجام شود. زنانی که قبل از واکسیناسیون رابطه جنسی داشته اند به دلیل احتمال مواجهه قبلی با ویروس ، سود کمتری از واکسن خواهند برد . اما بیشتر زنان جوان همچنان با دریافت واکسن ایمن خواهند شد. 

زنان باردار می توانند واکسینه شوند؟

واکسیناسیون برای زنان باردار توصیه نمی شود. مطالعات نشان  داده اند که واکسن های HPV در زنانی که در دوران بارداری واکسینه شده اند مشکلی ایجاد نمی کند اما تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است. هیچ زن بارداری نباید هیچ دوزی از واکسن را تا اتمام دوران بارداری خود دریافت نماید. اگر فردی تصمیم به بارداری دارد باید قبل از اقدام برای باردار شدن واکسینه شود

دریافت واکسن در دوران بارداری دلیلی بر خاتمه بارداری نیست اما اگر فردی بعد از دریافت یک یا بیش از یک دوز از واکسن متوجه بارداری خود شد باید دوزهای تکمیلی واکسن را بعد از اتمام بارداری دریافت نماید.

آیا دختران/ زنان باید قبل از واکسینه شدن غربالگری سرطان سرویکس را انجام دهند؟

نیازی به انجام تست HPV یا پاپ اسمیر قبل از انجام واکسیناسیون نیست. اما از آن جایی که هیچ واکسنی در برابر تمام انواع HPV محافظت ایجاد نمی کند ، غربالگری سرطان سرویکس بعد از دریافت سه دوز از واکسن نیز باید به طور منظم انجام شود.

ایمنی حاصل از واکسن چه مدت باقی می ماند؟

تحقیقات نشان دادند که ایمنی حاصل از واکسن طولانی مدت است. مطالعات جدید بعد از 10 سال پیگیری افراد واکسینه شده، شواهدی را مبنی بر کاهش ایمنی در طول زمان نیافته اند.

چنانچه هر سه دوز واکسن به طور کامل دریافت نشود باز هم ایمنی در برابر HPV ایجادمی شود؟

هنوز مشخص نیست دریافت یک یا دو دوز از واکسن به چه میزان ایمنی در فرد ایجاد می کند در نتیجه دریافت هر سه دوز به طور کامل اهمیت دارد.

واکسن های HPV ایمن هستند؟

هر سه واکسن موجود مورد تایید سازمان غذا و دارو (FDA) می باشند. CDC  موثر و ایمن بودن این واکسن ها را تایید کرده است. واکسن HPV در هزاران فرد در سراسر دنیا مورد مطالعه قرار گرفته و مشکلی از نظر ایمنی ایجاد نکرده است. عوارض جانبی ناشی از واکسن خفیف و شامل  درد در محل تزریق، تب، سرگیجه و تهوع می باشد. ایمنی واکسن همچنان توسط CDCو FDA بررسی می شود.       

از حال رفتن که بعد از هر پروسیجر درمانی ممکن است اتفاق بیفتد، بعد از واکسیناسیون گزارش شده است.  از حال رفتن پس از واکسیناسیون به ویژه در نوجوانان شایع تر است. از آنجایی که از حال رفتن ممکن است منجر به افتادن و آسیب در فرد  شود، نوجوانان و بزرگسالان باید در زمان واکسیناسیون دراز کشیده یا نشسته باشند و تا 15 دقیقه بعد از انجام واکسیناسیون نیز در این موقعیت بمانند.

 

برگرفته از اطلاعات مرکز تحقیقات ویروس شناسی

انتهای پیام

 

پیام بنیانگذار

مصطفی راستینه هر اجتماع انساني، فرهنگ خاصي دارد که مي‏توان آنها را از يکديگر تميز داد. بدين معني

آمار بازدید کنندگان

کاربران
3
مطالب
485
نمایش تعداد مطالب
127834